Ankaragücü bir süre önce kirli bir operasyonla Gökçekgiller tarafından ele geçirildi. Başkent'in bu köklü takımının Gökçeklerin eline düşmesinde kulüp üzerinden sağlanan kaynağın yöneticilerin servetine servet katmış olmasının büyük payı var.
Son günlerde Ankaragücü’nde olup bitenler birçok futbolsever açısından kafa karışıklığı yaratmış durumda. Başkent’in köklü ve sevilen kulübüne geçen yıl Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek’in oğlu Ahmet Gökçek’in kulüp başkanı olması ve Ankaraspor ile Ankaragücü’nü birleştirmesi kararının yarattığı soru işaretleri hala akıllarda dururken, kısa bir süre önce kulüp yönetiminin kulüp hakkında icra davası açması belirsizliği artırdı.
Fakat yaşananların tozu dumanı arasında görünmeyen bir konuya dikkat çekmek zorundayız. Bu da Türkiye’de futbol yönetimlerinin yarattığı kirlilik ve futboldan sağlanan kaynakların yöneticiler tarafından servet kapısı olarak görülmesidir.
Kulübün yönetimini geçtiğimiz sene alan ve şu anda yönetim kurulu üyeliğine devam eden 10 yönetici ve 1 çalışan, geçtiğimiz haftalarda, Ankaragücü kulübüne icra davası açtılar. İddiaya göre, söz konusu 11 kişi kulübe borç para vermiş ve şimdi alacaklarının tahsil edilmesini talep etmektedirler. Bu isimler şunlar:
Nuri Elibol 7.902.574,00 TL
Seçkin Odabaşı 1.483.791,00 TL
Ömer F. Kalyoncu 638.711,00 TL
Yavuz Bulut 631. 254,00 TL
Necdet Kuzu 488.488,00 TL
Nadir Koç 2.598.347,00 TL
Mustafa Akan 9.790.670,00 TL
Mehmet Nükte 2.244.582,00 TL
Levent Çamur 3.059.114,00 TL
Ender Yurtgüven 1.753.628,00 TL
Ayhan Atalay 3.115.574,00 TL
Toplam: 33.706.733,00 TL
Bu tablo karşısında sorulacak birçok soru geliyor akla. Öncelikle, yukarıda adı geçen Ankaragücü yöneticileri kulübe borç verdikleri bu servet değerindeki parayı nasıl kazandılar? Kazandıkları bu trilyonların vergisini ödediler mi? Örneğin Ender Yurtgüven bir kulüp çalışanı olarak ne kadar maaş alıyor olabilir ki kulübe yaklaşık iki trilyonluk bir borç verebiliyor? (Ender Yurtgüven sorulardan bunalmış olacak ki geçtiğimiz hafta Ankaragücü’ne verdiği borcu hibe ettiğini açıkladı).
Nuri Elibol’un geliri ne kadar ki, yöneticiliğini yaptığı kulübe yaklaşık sekiz trilyon tutarında borç verebiliyor? Bir parantez de Nuri Elibol için açalım: Elibol emekliliğe kendi isteğiyle ayrılan bir binbaşı. Laikliği ve cumhuriyetçiliği ile bilinen bir TSK mensubu. Fakat ne oluyorsa borçlarından dolayı hacze uğramasıyla oluyor ve bir gün Melih Gökçek’le tanışıyorlar. Bu tanışmanın ardından Türkiye Gazetesi ve TGRT Televizyonu’nda “gazeteci” oluyor; kısa süre sonra da bu kurumun başına geçiyor.
Gökçek’in Tayyip Erdoğan ve AKP’nin yıpratılması için bir takım çalışmalar yaptığı ve kamuoyu yoklamalar hazırlattığı dönemde, Gökçek’le çok da sıkı fıkı. Dolayısıyla Elibol’un önüne gelen AKP ve Tayyip Erdoğan hakkındaki her haber Gökçek’e ulaştırılıyor. Elibol dünyanın en zengin gazetecisi oluyor, fakat kendi ismine kayıtlı hiçbir mülkü ve parası bulunamıyor. Ama İhlas Medya Grubu Ankara başkanı Elibol’un çocuklarına ait inşaat şirketleri olduğu biliniyor: Ulubol İnşaat Gıda ve Ticaret Ltd. Şirketi.
Elibol Ocak 2006’da söz konusu şirketteki bütün hisselerini oğullarına devretmiş ve Melih yürü ya kulum demiş. Elibol “ben müteahhitlik değil, gazetecilik yapıyorum, ihalelerle ilgim yok” diyor. “Hangi gazetecinin çocuğu iş yapmıyor” diyen Elibol, Dikmen Vadisi’ndeki projenin yüzde 56.56’sını, Batıkent’teki Parkvadisi Evleri projesinin yazde 50’sini oğullarının şirketinin nasıl aldığını açıklamıyor.
Dolayısıyla sormak gerekiyor: Elibol İhlas Holding’ten herhangi bir ücret alıyor mu? Aldığı bu ücret Ankaragücü’ne verdiği nakit borcu açıklamaya yetecek düzeyde mi? Yoksa Elibol’un bu cömertliğinin arkasında Gökçek’ten aldığı ihalelerin mi payı var?
Tuncer Kılıç bir köşede Elibol’la fısıldaşırken gazetecilerin sorusu üzerine, “geçmişte emrimde çalışan katıksız Atatürkçü bir subay” karşılığını veriyor. 1999’da maaşına haciz konduğu söylenen, şimdi ise dünyanın en zengin gazetecisi olan Elibol, Ankara’da yaşıyor ve Gökçek’le yakın dostluğuna devam ediyor.
Bütün bunlara bakınca şu sorular akla geliyor: Elibol binbaşı emeklisiyken nasıl bir medya grubunun Ankara sorumlusu olmuştur? Buradan maaş almadığı doğru mudur? Doğruysa Elibol neden çalışmaya devam ediyor ve nasıl geçiniyor? Emekli maaşıyla geçiniyorsa, Ankaragücü’ne nasıl 8 trilyon borç verebilecek serveti olabiliyor? Elibol’un kamudan talan ettiği devasa arsaları var mı? Bu arsalar üzerinde yapılacak konutların toplam bedelinin 260 trilyonun üzerinde olduğu doğru mudur? Elibol ile Gökçek arasında bir ortaklık var mıdır?
Gökçekler talanın üzerini örtmeye çalışıyor
Melih Gökçek, Ankaragücü kongresinde yapılan usulsüzlüğe değinmeyip, kulübün küme düşeceğini söylüyor. Gökçekgiller kulüple hiçbir resmi bağı olmayan Ankaragücü AŞ. adlı paravan bir şirket kuruyorlar ve henüz kendileri Anakaragücü yönetimine gelmemişler. Ankaragücü yönetimi derhal dava açıp, bu ismi kullanamayacağı yönünde bir tedbir kararı koydurmak istiyor. Dava görüşürken kongre gerçekleştiriliyor ve Gökçek yönetimi kulübü devralıyor. Davadan feragat ediliyor, şirketin sermayesi 50 bin liradan 5 milyon liraya çıkarılıyor ve ileride yapacakları operasyona zemin hazırlıyorlar.
Ankaragücü Spor Kulübü Ankaragücü AŞ’ye devredilmek isteniyor. Çünkü, Ankaragücü Derneği’nin tüzüğü ve statüsü yapmak istedikleri birçok şeyin önünde engel oluşturuyor. Örneğin, MKE kurucu kurum olarak Ankaragücü kongresinde ve yönetiminde belirli bir ağırlığa sahip. Tüzüğün sınırlamalarından kurtulmak ve MKE’nin ağırlığını tasfiye etmek için kulüp şirket bünyesine katılmaya çalışıyor.
Taraftara da el atan Gökçekgiller, Büyük Ankaragüçlüler Derneği’ni kurduruyor ve bazı kişilere taksi plakası dağıtarak taraftar gruplarını kendisine bağlamaya çalışıyor.
Henüz bir buçuk yıl önce Arsenal ve Manchester United gibi kulüplerde olmadığı iddia edilen tesislere sahip olduğunu iddia ettikleri Ankaraspor’u terk eden Gökçekgiller, yine kendilerine borçlandırıp batırdıkları Berlin Ankaraspor’dan da kaçarcasına kurtuluyorlar ve
Ankaragücü’ne göz dikiyorlar. On dört ayda 30 trilyon parayı ceplerine indirmek için.
Gökçekgiller’in Türk sporuna yaptıkları katkı bununla da bitmiyor. Bir sonraki yazıda devam edeceğiz.
26 Aralık 2010 Pazar günü, Metin Oktay Spor Tesislerinde Galatasaray-Fenerbahçe U17 takımları arasında oynanan Akademi Ligi, Marmara grubu karşılaşması esnasında meydana gelen vahim olaylar grubumuzun, taraftarlarımıza ve rakip taraftar gruplarına aşağıdaki açıklamayı yapmasını zorunlu kılmıştır.Dün yaşanan olaylarla ilgili gözaltına alınan kişilerin Galatasaray tribünlerinin içinden kişiler olduğu yaptığımız araştırmalar sonucunda belgeleriyle ortaya çıkmıştır. Ancak, bu kişilerin kimlikleri hakkında elimize geçen somut bilgileri site üzerinden yayınlayıp, kimseyi hedef gösterme niyetinde değiliz. Zira söz konusu şahısların yasalar çerçevesinde cezalandırılacağından kuşkumuz yoktur.
1995/96 dönemine kadar, spor müsabakalarında yaşanan şiddet olayları herkesin malumudur. Bu dönemde son derece agresif bir tribün yapısına sahipken, gerek iç sahada gerekse deplasmanlarda rakip tribün gruplarının korkulu rüyasıyken, bu gruplar korkudan Kadıköy'e gelmemek için bahaneler üretmekteydi. İçlerinde, şu an grubumuzun lideri olan Sefa Kalya'nın da olduğu Fenerbahçe tribünlerinin ileri gelenleri, büyüklük gösterip, rakip taraftar gruplarına dostluk elini uzatmış ve günümüze kadar uzanan barışcıl bir felsefenin öncüsü olmuşlardır.
Geldiğimiz noktada, 26 Aralık 2010 pazar günü, Florya Metin Oktay Spor Tesislerinde yaşananlar, hiçbir olgunluk, sükünet veya hoşgörüyle kabul edilebilecek nitelikte değildir. Galatasaray Spor Kulübü'nün ev sahipliğindeki müsabakada, yaşları 15-16 civarında olan çocuklarımızın maruz kaldığı şiddet hiçbir vicdan, spor aşkı yada taraftarlık duygusuyla açıklanamaz. Renk farkı gözetmeden tüm Türkiye'de nefretle karşılanan bu olay, Genç Fenerbahçeliler grubu tarafından büyük bir öfkeyle kınanmaktadır. Sporda şiddet yasasının tartışıldığı şu günlerde bu ve benzeri olaylar karşısında duruşumuzu son kez ve gayet açık olarak bildiriyoruz.
Hiçbir tehdit, saldırı veya baskı biz Genç Fenerbahçeliler'in formamıza olan sadakatini, sevdasını ve bağlılığını gölgeleyemez.
Bugüne kadar yaşanan tüm provokasyonlar karşısında sükünetimizi korumamıza rağmen, Fenerbahçe düşmanlarına gereken cevabı en sert şekilde göstereceğimizden kimsenin şüphesi olmasın.
Genç Fenerbahçeliler her zaman sözünün ve yaptıklarının arkasında durmuştur. Yaptıklarını inkar etmemiştir. Bu barışcıl tutumumuz sakın olaki yanlış anlaşılmasın. Kuruluşumuzdan bugüne, liderimiz Sefa Kalya'nın bir kuralının asla dışına çıkmadık; stadımıza veya salonumuza münferit gelen, yolunu şaşırarak aramızda kalan, savunmasız ve yalnız rakip taraftara hiçbir şekilde saldırmadık, saldırılmasına da göz yummadık.
Bizim, spor ruhuna ve taraftarlığa bakışımız bu yöndeyken, rakip tribünlerden de, aynı samimiyeti, hassasiyeti ve duruşu bekliyoruz. Aksi yönde tavır sergileyenlere, rahmetli İslam Çupi'nin şu sözlerini hatırlatırız.
FENERBAHÇE o eli lavabona sokar !
Kimileri tarafından ''Kunta'' diye tanınır kimileri tarafından ''Tuzlalı Mustafa''.. Hayatını Fenerbahçe' ye adamış isimler arasından örnek verebileceğimiz kişilerden sadece biri.
Taraftarlığın bu denli yozlaştığı ve basitleştiği bir dönemde kıymetini çok daha fazla hissetmemiz gereken değerlerimiz var.Yıllar boyu Fenerbahçe peşinden koşmuş, ömrünü Fenerbahçe' ye adamış, ilerleyen yaşa rağmen yorulmamış bu değerlerimizden yeni nesilin alması gereken bir çok ders var.
Bir insan sevmekten hiç mi yorulmaz arkadaş.Popüler spor futbolu anladık, basketbol voleybol kürek demeden Fenerbahçe peşinden koşmaktan bir insan hiç mi yılmaz.O ve onun gibiler yılmıyor işte.Yıllanmış şarap gibi her geçen zaman diliminde taraftarlıklarını dahada kıymete bindiriyorlar.Yaşanan her türlü olumsuzluğa rağmen sevdalarına çok daha güçlü sarılıyorlar.
Yenilmişiz yenmişiz hiç umurlarında olmadan yola non stop devam ediyorlar.Kısacası hayatta yaşadıkları bin bir türlü zorluğa rağmen taraftarlıklarını ayakta tutuyorlar.Onların her biri saygıyı sonuna kadar hak ediyorlar.
Çünkü o ve onun gibiler Fenerbahçe' yi ölümüne seviyorlar.
Facebook denen illetin sağ üst köşesinde gördük.Doğum gününmüş bugün Mustafa Ağabey.Senin gibi bir Fenerbahçeliyi tanımak bizler için büyük bir şans.Taraftarlığın yaşaması ve yaşatılması için her zamankinden fazla çaba sarfettiğimiz şu dönemde verilebilecek önemli örneklerden birisin.
Bazen statta, bazen salonda , bazen sokakta, çoğu zamanda Yoğurtçu Parkında aşina olduğumuz o güler yüzün hiç solmasın.Normal kıyafetinle seni hatırlayamadığımız için üstündeki Fenerbahçe forması hiç çıkmasın.Haksız durumlarla karşılaşsan da Allah seni gönül verdiğin bu renklerden hiç ayırmasın.Sadece kendine değil, eşin ve çocuklarına bile enjekte ettiğin daimi Fenerbahçe sevgisi yeni nesillere miras kalsın.
Sağlık,huzur ve Fenerbahçe ile birlikte nice yıllara Mustafa Ağabey
İyiki varsın.
Alıntı: Grup CK
Kendisi Beşiktaşlı olmasına rağmen Fenerbahçe Cumhuriyeti kitabını yazan Hürriyet yazarı Yalçın Doğan, geçmişte yaşanan çok ilginç bir olayı köşesine taşıdı. Hürriyet yazarına göre derin devlet 1960'lı yıllarda ilginç bir operasyona imza atmış.
1960'larda gizli bir el Fenerbahçe'nin milli futbolcusu Lefter Küçükandonyadis'i çizip yerine 'Berlin Kaplan'ı Turgay Şeren'i bakın hangi gerekçe ile yerleştirmiş...
- Lefter, malum Rum kökenli yurttaşımız.
60'lı yıllar tüm Rum kökenli yurttaşlanmız gibi, Lefter için de sıkıntılı dönem. Kıbns nedeniyle Türkiye ile Yunanistan savaşın eşiğine geliyor.
Koalisyon hükümeti Türkiye'de yaşayan ve fakat Türk yurttaşı olmayan Rumlann Türkiye'yi terk etmelerine karar veriyor. Ve Rumlar gidiyor.
Lefter Türk yurttaşı, o kalıyor. O kadar Türk yurttaşı ki, Türk futbol tarihinde elli kez milli formayı giyen ilk Türk futbolcusu.
Rumlar Türkiye'den aynlırken, dönemin Başbakanı İsmet Paşa'ya Lefter hatırlatılıyor, "Lefter'i sever misiniz?" İsmet Paşa Rumları kastederek:
"Lefter'i severim, ama Lefterler'i sevmem."
Rumlar Türkiye'den aynlıyor, Rum kökenli Türk yurttaşı Lefter elli kez milli olmuş, o ortamda aziz Türkiye Cumhuriyeti'nin buna dayanması mümkün değil.
ACELE BİR MAÇ
Derin devlet sektirmeden devreye giriyor.
Lefter'le milli formayı eşit giymiş Turgay var. Önümüzde de bir milli maç var. Lefter milli takıma çağrılmıyor. Lefter'i geçen Turgay 51 kez milli oluyor, en çok milli olan futbolcu unvanını kazanıyor.
Derin devlet derin bir "ohhh" çekiyor. Türkiye'nin artık Rum kökenli değil, Türk Milli Takımı'nda milli formayı en çok giyen Türk kökenli bir futbolcusu var. Hep birlikte namusumuz kurtuluyor.
En çok milli forma giymeyi Turgay elbette bileğinin hakkıyla kazanıyor.
Yıllar yılı en iyi kaleci, "Berlin Panteri" unvanıyla, yaptığı kurtanşlarla kitleleri ayağa kaldınyor.
Orası tamam.
Burada kritik nokta, derin devletin her zamanki işgüzarlığı. Şaşkın milliyetçilik takıntısı. Yerlerde sürünen zihniyetin bir parçası.
